Улуғбек Ҳамдам: Дунёга келганда йўқ эди душман

ШОИРЛИК ВА БАХИЛЛИК
Шундай бир шоир бор ўзбек элимда,
Шеърлари кўзларга тавоб айланган.
Шундай бир шоир бор туркий элимда,
Ердан то кўк қадар савоб айлаган.

Шундай бир шоир ҳам кун келиб, э воҳ,
Иймонин иблисга сотдию қўйди:
Ўзидан баландроқ куйлай бошлаган
Суюкли шогирдин бўғзидан сўйди…

Шундай “шоирлар” бор ернинг устида…

******************************

ОЛОМОНГА
Тап тортмай гуноҳкор атайсан мени,
Тошбўрон қилардинг имкон топсанг гар.
Лек қўлинг тош бўлиб қотди-ку сенинг,
“Пок бўлсанг, ур!” дегач Исо пайғамбар!

*********************************

ОТА ВА 12 ЁШЛИ ЎҒИЛ МУЛОҚОТИ
Кузатаркан ўғлин мактабга
Пул бердию сўйлади ота:
“Ҳар нарсани ушбу дунёда
Пул ҳал қилар, унутма, бола!..”

Оҳ, бу сўзни нечун айтди у?
Ундай эмас эди-ку ўзи!
Хаёлини банд этмиш нечун
Раҳмоннингмас, шайтоннинг сўзи?!..

Остонадан ҳатларкан ўғил
Илкис тўхтаб, бирпас ўйлади.
Сўнгра бошин кўтариб оғир,
Ўйлаганин рўй-рост сўйлади:

“Ота, кечир ўғлингни — нўноқ,
Қаттиқ ботса сўзи мабодо.
Пул муҳимдир турмушда, бироқ
Ҳамма нарса эмас у асло!..”

Кетди ўғил. Ота-чи, қолди,
Нақ бўғзига келиб жоласи.
Пушмонлари кафтига тўлди,
Уялтирди, ахир, боласи…

Тўйиб-тўйиб йиғлади ота,
Қалби уриб дукур ва дукур.
Тилида-чи, улуғ шукрона:
“Воҳ, Художон, Ўзингга шукур!..”

*******************************

Устоз А. Ориповга
“Икки дарё оралиғида
Қолиб кетди” шоир овози.
Дунё бўйлаб жаранг сочмоққа
Лойиқ эди аслида сози.

Энди, қаранг, икки дарёмас,
Икки қутб ўртаси — майдон.
Фақат нега кўринмас, устоз,
Шу майдонга лойиқ паҳлавон?!..

****************************

ҲАМА ДЎСТ БЎЛСА…
Дунёга келганда йўқ эди душман,
Дедим: ҳама одам ҳабибдир менга.
Умримнинг ярмида теграмга боқсам,
Дўст деган қолмамиш, ғаним сон мингта…

Оллоҳим берсаю шундай яшасам,
Барчаси тескари айланиб қолса:
Мўйсафид чоғимда назар ташласам,
Душман ҳеч кўрмасам, ҳама дўст бўлса…

Изоҳ қолдириш

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *